W Aleksandrii, gdzie mądrość mieszała się z pyłem pustyni,
Bóg tchnął życie w dziewczynę o duszy jaśniejszej niż zorza.
Niosła w sercu Jego imię jak płomień, który nie gaśnie,
a jej myśli były modlitwą, zanim stały się słowem.
Gdy przyszły czasy mroku, a prześladowania zakryły ziemię,
Pan podniósł Katarzynę, by stanęła naprzeciw tyranii.
Nie mieczem walczyła, lecz prawdą, którą Bóg w niej zasiał.
Filozofowie słuchali jej, choć nie słuchali nikogo —
bo przez jej usta brzmiała Mądrość, która od Boga pochodzi.
Cesarz chciał złamać jej ciało, lecz nie mógł złamać
tego, co zostało wpisane w jej serce z wysoka.
Koło miało zadać ból, lecz gdy dotknęło służebnicy Pańskiej,
rozpadło się jak pył — bo Bóg nie pozwolił,
by zło triumfowało choć przez chwilę.
Gdy przyszła godzina śmierci, Katarzyna podniosła wzrok ku niebu,
gdzie czekał na nią Ten, którego kochała bardziej niż życie.
Miecz przeciął powietrze, lecz nie duszę —
bo Bóg zabrał ją do siebie, wyżej niż szczyty Synaju,
tam, gdzie święci śpiewają pieśni, których ziemia nie zna.
Dziś stoi w ikonach jak lśniący płomień wiary,
z palmą zwycięstwa, którą dał jej Pan,
z kołem, które pokonała nie siłą, lecz łaską,
i księgą — znakiem, że prawdziwa mądrość
płynie zawsze od Boga.
