MINISTRANT – członek ludu Bożego, który w czasie sprawowania liturgicznych obrzędów spełnia posługę pomocniczą w sposób określony przepisami Kościoła.
Słowo ministrant pochodzi z języka łacińskiego ministrare i oznacza służyć, pomagać. Ministrant służy kapłanowi i ludowi Bożemu, a przez to służy samemu Bogu. Chociaż chłopcom bardziej odpowiadają mundury niż suknie, to ministranci chętnie wkładają na siebie bielutkie komże, by na oczach zgromadzonych w kościele wiernych dostojnie spełniać swoje funkcje. Ministrant powinien być wzorem dla swojego otoczenia, którym jest jego klasa, podwórko, a co najważniejsze jego najbliższa rodzina. Musi poświęcić swój czas na to, aby służyć Panu Bogu. Zanim jednak zostanie dopuszczony do służby przy ołtarzu, musi być odpowiednio przygotowany do tego wielkiego wydarzenia.
Kim jest ministrant?
1.Ministrant jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Mszy Świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy Świętej.
2.Ministrant jest tym, który NIESIE ZNAKI. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii mają szczególne znaczenie. One mają ludziom wierzącym coś przedstawić i wskazać na inną rzeczywistość.
3.Ministrant powinien sam być ZNAKIEM. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych!
Każdy ministrant powinien starać się osiągać doskonałość poprzez codzienne naśladowanie Chrystusa, modlitwę oraz pracowitość i sumienność. Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii” to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!
Od kiedy istnieją ministranci?
Odpowiedź na to pytanie jest właściwie bardzo prosta: od kiedy w ogóle istnieje kult i sprawowana jest liturgia. W narodzie izraelskim było jedno pokolenie wybrane do służby w świątyni – pokolenie Lewiego. W powstającym Kościele apostołowie potrzebowali kogoś do posługiwania wiernych. Wybrali więc siedmiu pomocników i nazwali ich diakonami, to znaczy sługami. Gdy wspólnoty chrześcijańskie stawały się coraz większe, wszystko co było do wykonania, dzielono w formie różnych zadań pomiędzy członków danej wspólnoty. W ten sposób można w kilku słowach przedstawić ministrantów i naszą działalność. Sama służba wymaga czasami od nas naprawdę bardzo wiele wyrzeczeń, ale mamy taką świadomość, że służymy samemu Bogu i ludziom i ta świadomość nas umacnia. Każdy z nas jest naprawdę bardzo dumny z tego co robi. Nasza służba polega na tym, aby przybliżyć ludziom ważność służenia. Możemy być bliżej Chrystusa, służyć Jemu i nosić określone przedmioty, przygotowywać dary ofiarne, dzwonić dzwonkami i co najważniejsze czytać Słowo Chrystusowe. Dla nas bycie w LSO jest bardzo wielką radością, bo przez swoją służbę ukazujemy, że każde nabożeństwo jest nie tylko sprawą kapłana lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych.
Historia ministrantów
Początków ministrantury możemy się dopatrywać już za czasów Jezusa Chrystusa. W Ewangelii św. Jana czytamy: „Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Jezusa: Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby (…). Jezus wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym” (J 6, 8-9, 11). Tak, więc ów praministrant usłużył samemu Zbawicielowi i w ten sposób uczestniczył w cudzie rozmnożenia chleba i ryb, który możemy uważać za zapowiedź Eucharystii. Faktem jest, że od początku chrześcijaństwa Biskup sprawował Najświętszą Ofiarę wraz z asystą liturgiczną. Na początku byli to diakoni. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa ukształtował się osobny urząd lektora. Był on sprawowany przez chłopców, którym stawiano wysokie wymagania moralne. Wspaniałe świadectwo lektorom tamtych czasów wystawił biskup Cyprian, męczennik z Kartaginy. W jednym ze swych listów opowiada o Aureliuszu, który odważnie bronił wiary i cierpiał z jej powodu.
W późniejszych wiekach publiczne czytanie słowa Bożego zarezerwowane było wyłącznie dla osób przygotowujących się do kapłaństwa. W średniowieczu do Mszy Świętej usługują klerycy, a od Soboru Trydenckiego (1545r.) ministranci. W oficjalnych dokumentach Kościoła wzmiankę na ten temat znajdujemy dopiero w Mediator Dei Piusa XII z 1947 r. Zapewne starsi pamiętają jeszcze Msze Święte odprawiane w języku łacińskim, gdzie ksiądz był odwrócony tyłem do ludzi. Wówczas służyło tylko dwóch ministrantów, zaś prezbiterium było oddzielone od reszty świątyni. Dopiero Sobór Watykański II (1962-1965) zajął się reformą liturgii i powrócił do starej tradycji Kościoła. Podkreślił rolę ludzi świeckich w sprawowaniu kultu Bożego i powierza na nowo funkcję lektora także osobom świeckim nie posiadających święceń. Liczny udział ministrantów i lektorów w liturgii wymaga jednak odpowiedniej troski o należyte przygotowanie ich do wykonywanych funkcji.
X przykazań ministranta
- Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swoje obowiązki.
- Ministrant służy Chrystusowi w ludziach.
- Ministrant zwalcza swoje wady i pracuje nad swoim charakterem.
- Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
- Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
- Ministrant wznosi wszędzie prawdziwą radość.
- Ministrant przeżywa Boga w przyrodzie.
- Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.
- Ministrant jest pilny i sumienny w nauce i pracy zawodowej.
- Ministrant modli się za Ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.
Modlitwa ministranta
Przed Mszą Św.
Oto za chwilę przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który rozwesela młodość moją, do świętej przystępuję służby. Chcę ją dobrze pełnić. Proszę Cię, Panie Jezu, o łaskę skupienia, by myśli moje były przy Tobie, by oczy moje były zwrócone na ołtarz, a serce moje oddane tylko Tobie. Amen.
Po Mszy Św.
Boże, którego dobroć powołała mnie do Twej służby, spraw bym uświęcony uczestnictwem w Twych tajemnicach, przez dzień dzisiejszy i całe me życie szedł tylko drogą zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Święci patroni ministrantów
Święty Dominik Savio
Dominik Savio urodził się w 1842 r. we Włoszech i mimo że żył tylko piętnaście lat, osiągnął niezwykłą dojrzałość duchową. Już jako kilkuletni chłopiec służył do Mszy i wyróżniał się odwagą, wiarą i wrażliwością serca — potrafił uklęknąć na środku ulicy przed Najświętszym Sakramentem, podsunąć chustkę oficerowi, aby i on mógł uklęknąć, czy odnajdywać samotnych, umierających ludzi potrzebujących kapłana. Jako uczeń św. Jana Bosco żył radośnie, ale poważnie traktował wiarę: często się spowiadał, szanował niedzielę i powtarzał, że prędzej umrze, niż zgrzeszy. Zmarł 9 marca 1857 r., wołając: „O, jakie piękne rzeczy widzę!”. Jego święto obchodzimy 5 maja.
Święty Stanisław Kostka
Stanisław Kostka urodził się w 1550 r. i już jako chłopiec wyróżniał się skromnością, pobożnością oraz niezwykłą odpornością na presję rówieśników. W wieku 14 lat rozpoczął naukę u jezuitów w Wiedniu, gdzie mimo szyderstw kolegów wytrwale trzymał się dobra. Po ciężkiej chorobie doznał widzenia Matki Bożej, która poleciła mu wstąpić do zakonu. Ponieważ w Wiedniu mu odmówiono, pieszo dotarł aż do Rzymu, gdzie został przyjęty do jezuitów. Żył pięknie, pokornie i krótko — po zaledwie dziewięciu miesiącach zakonnych zmarł na malarię w nocy z 14 na 15 sierpnia 1568 r., mając niespełna 18 lat. W Polsce czczony jest szczególnie jako patron młodzieży, a jego święto obchodzimy 18 września.
Święty Jan Berchmans
Jan Berchmans przyszedł na świat w 1599 r. we Flandrii jako syn skromnej rodziny rzemieślniczej. Mimo trudności materialnych wytrwale zdobywał wykształcenie dzięki pomocy proboszcza i własnej pracy. Powołanie doprowadziło go do jezuitów, a jego życie zdominowały dwie zasady: „Czyń, co czynisz” i „Świętość zaczyna się od małych rzeczy”. Był wyjątkowo wierny codziennym obowiązkom, regule zakonu i nabożeństwu do Eucharystii. Jako student filozofii w Rzymie zachwycał inteligencją, ale choroba płuc zakończyła jego życie w wieku 22 lat — zmarł 13 sierpnia 1621 r. Uznany za wzór sumienności i czystości serca, stał się patronem wielu wspólnot ministranckich. Jego święto obchodzimy 13 sierpnia.
Ministranci w Starym Żmigrodzie
Przewodniczący: Sanicki Michał
- Gondek Wiktor
- Kępa Filip
- Kuczała Dawid
- Nawracaj Kamil
- Palcar Filip
- Palcar Bartosz
- Roczniak Jakub
- Sanicki Michał
- Sanicki Przemysław
- Sanicki Rafał
- Wielgosz Oskar
- Więcek Aleksander
Ministranci w Łysej Górze
Przewodniczący: Kuczała Dominik
- Gallo Carmine G.
- Gryziec Sebastian
- Gryziec Wiktor
- Kawecki Kamil
- Kłosowski Tomasz
- Kłosowski Wiktor
- Kmiecik Szymon
- Książkiewicz Karol
- Kucharski Dawid
- Kuczała Dominik
- Kusz Piotr
- Leśko Grzegorz
- Nowak Dominik
- Nowak Karol
- Sypień Patryk
- Szot Łukasz